ديگر بريده است، كم آورده است مرد

.

مردي كه رو به روي تو سيگار مي‎كشد

نقّاش خسته‎اي است كه آزار مي‎كشد

تقدير او كه دايره‎ها را دويدن است

شايد نسب به حضرت پرگار مي‎كشد

ديگر بريده است، كم آورده است مرد

دارد به جاي پنجره ديوار مي‏كشد

اين عشق خنده دار پر از نقطه‎هاي صفر

او را به سمت منفي بردار مي‎كشد

زورش به آدمِ بدِ قصّه، نمي‎رسد

خود را به تازيانه‎ي انكار مي‏كشد

مرگش فرا رسيده و دارد فروغ‏وار

خميازه‎هاي موذي كشدار مي‎كشد

نقّاش خسته، شاعر ترسوي اين غزل

خود را به شكل فاجعه اين بار مي‎كشد

اول كمي براي خودش گريه مي‎كند…

بعد انتظار ريزش آوار مي‎كشد …

***

وقتي سكوت و شب همه جا را گرفته است

لبخند تلخ مي‎زند و … دار مي‎كشد .

محسن باقرلو

پ.ن: محسن خان! ما هم روزگاری کرگدن بودیم، آن هم مستر کرگدن. بازی روزگار چنین سگمان کرد که پاچه می گیریم و وفا می کنیم مثل سگ. سرت سبز

ارسال به: :: :: :: :: :: :: :: :: :: :: ::